"مرا ببخش
ولي آخر چگونه مي‌شود عشق را نوشت ؟
مي‌شنوي ؟
انگار صداي شيون مي‌آيد
گوش كن
مي‌دانم كه هيچ كس نمي‌تواند عشق را بنويسد
اما به جاي آن
مي‌توانم قصه‌هاي خوبي تعريف كنم
گوش كن
يكي بود يكي نبود
زني بود كه به جاي آبياري گلهاي بنفشه
به جاي خواندن آواز ماه خواهر من است
به جاي علوفه دادن به ماديان‌هاي آبستن
به جاي پختن كلوچه شيرين
ساده و اخمو
در سايه بوته‌هاي نيشكر نشسته بود و كتاب مي‌خواند
صداي شيون در اوج است
مي‌شنوي؟
براي بيان عشق
به نظر شما
كدام را بايد خواند ؟
تاريخ يا جغرافي ؟
مي‌داني ؟
من دلم براي تاريخ مي‌سوزد
براي نسل ببرهايش كه منقرض گشته اند
براي خمره‌هاي عسلش كه در رف‌ها شكسته‌اند
گوش كن
به جاي عشق و جستجوي جوهر نيلي مي‌شود چيزهاي ديگر نوشت
حق با تو بود
مي‌بايست مي‌خوابيدم
اما مادربزرگ‌ها گفته اند
چشم‌ها نگهبان دل‌هايند
مي‌داني ؟
از افسانه‌هاي قديم چيزهايي در ذهنم سايه‌وار در گذر است
كودك
خرگوش
پروانه
و من چقدر دلم مي‌خواهد همه داستان‌هاي پروانه‌ها را بدانم كه بي‌نهايت بار درنامه‌ها و شعرها
در شعله‌ها سوختند
تا سند سوختن نويسنده‌شان باشند
پروانه‌ها
آخ
تصور كن
آن‌ها در انديشه چيزي مبهم
كه انعكاس لرزاني از حس ترس و اميد را
در ذهن كوچك و رنگارنگشان مي‌رقصاند به گلها نزديك مي‌شوند
يادم مي‌آيد
روزگاري ساده لوحانه
صحرا به صحرا
و بهار به بهار
دانه دانه بنفشه‌هاي وحشي را يك دسته مي‌كردم
عشق را چگونه مي‌شود نوشت
در گذر اين لحظات پرشتاب شبانه
كه به غفلت آن سوال بي جواب گذشت
ديگر حتي فرصت دروغ هم برايم باقي نمانده است
وگرنه چشمانم را مي‌بستم و به آوازي گوش مي‌دادم كه در آن دلي مي‌خواند
من تو را
او را
كسي را دوست مي‌دارم
"

حسين پناهي

  
نویسنده : حمیده ; ساعت ۱:۱٢ ‎ق.ظ روز جمعه ۱٠ فروردین ۱۳۸٦
تگ ها :