می‌دانی خدای خوبم؟! این‌روزها که اینجور صبرم را محک می‌زنی دوست‌ترت دارم. از شدت آزمونت که بر خودم می‌لرزم، بیشتر...بغض که می‌کنم باز بیشتر... اشک که می‌ریزم، دیوانه‌ات می‌شوم...

برای شهامت دیوانگی که بخشیدی، هزار هزار بار شکر...

  
نویسنده : حمیده ; ساعت ٢:٠۱ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ٢ اسفند ۱۳۸٦
تگ ها :