شايد از روي دلتنگي

بیا به غارمان برگردیم آنتونیو. 

نظرات ()

خسته‌ام آنتونیو.

شانه‌هایت را بیاور

نظرات ()

الساندرا برایم نوشته:

 «می دانی؟ تنهایی آدم را عمیق می کند روح را می کشاند سمت هم نوایی و هم دردی با ذره ذره کائنات. آدم‌ هایی که تنها نیستند نمی فهمند چطور ممکن است توی خیابان یک پرنده تنهای مرده ببینی و تمام روز پریشان باشی که تمام روز فکر کنی طفلک من چقدر تنها مرده. خیلی ها نمی فهمند اینها را. تنهایی آدم را عجیب عمیق می کند و عمیق بودن آدم را غمگین...

در تنهایی رازهاست. من و تو می فهمیم دوست من. کار هرکسی نیست رسیدن به این عمق مکنده ی دلگیر. چه خوب باز که ما کلمات را داریم که این معشوق و محبوب های لحظات تلخ و عریانمان را داریم.

دوستت دارم دوست من که دوست کلمه هم هستی و این جمع چهارتایی را دوست دارم: من و تو و کلمه و تنهایی.»

حالا دیگر انگار سال‌هاست می‌شناسمش. گیرم هیچ‌وقت همدیگر را ندیده باشیم.

نظرات ()

یلدا سکوت توست آنتونیو.

چیزی بگو... 

نظرات ()

و کار به جایی رسیده باشد که همان جور که اشک هات دارند آرام آرام می چکند روی کی بورد، برایش بنویسی: "بهترم". برایت بنویسد: "خدا رو شکر" و تو توی دلت خدا را شکر کنی که باورش شده.

نظرات ()

که تو ایستگاه شلوغ را ترک کنی، آرام، خسته از انتظار، ناامید، بی‌حوصله...

من با قطار بعدی برسم، خسته سفر. منتظر نگاه آشنات، امن آغوشت...

هر بار همین‌جای قصه به گریه می‌افتم آنتونیو. ورق بزن.

نظرات ()

"عزیزم!
هیچ قطاری وقتی گنجشکی را زیر می گیرد
از ریل خارج نمی شود
و من
گوزنی که می خواست
با شاخ هایش قطاری را نگه دارد..."

غلامرضا بروسان

نظرات ()

امید ِ داشتنت، به «می‌بوسمت»‌های آخر ِ نامه می‌ماند

همان‌جور خیال‌انگیز

همان‌جور حسرت برانگیز

نظرات ()

دلم می‌خواست یک دفترچه راهنمای فروغ بنویسم روی دور تند سی سال، سی سال قندیل‌های یخ، سی سال دانه‌های برف روی ستون مهره‌ها، بدهم دست دکتر، دست هر آدمی که می‌خواهد نزدیک شود، دلم می خواست یکی باشد که جای من حرف بزند، از من حرف بزند، من با دهان باز گوش دهم، با چشم‌های گرد، بگویم پس که اینطور. استخوان‌هایش از یخ بود چه عجیب، این‌همه سال، این آدم خودش توی این راهنما نوشته است؟ شما مطمئنید؟

نظرات ()

حتی قصه ها آنتونیو! حتی قصه ها محکوم به پایانند.

تنها چند سطر فرصت داریم.

بیا به فصل اول فرار کنیم.

نظرات ()

که تو آن کوه مغرور و سربلند ایستاده در آن دورها باشی و من این‌جا، این‌همه دور از تو، توی شلوغی و هیاهوی شهر، حتی حسودی‌ کنم به دانه‌های سپید برف که آرام سرگذاشته‌اند روی شانه‌هات...

نه آنتونیو! من این تصویر را دوست ندارم هیچ. ورق بزن.

نظرات ()

که پاییز باشد و سرمای هوا و من ایستاده باشم کنار پنجره با لیوان چای در دست و خیال دست های تو را ببافم که شال شده، حلقه شده دور گردنم و آرام بگیرم تمام پاییز و زمستان را...

بیا همین تصویر را قاب بگیریم آنتونیو.

نظرات ()

«یک هواپیما از آسمان خیابان پاییز می‌گذرد. تو خیال می‌کنی که من در آن هستم. رهسپار آمریکا. حالا تو در تهران هستی. برعکس همیشه: که تو می‌رفتی و من می‌ماندم. تو نبودی و من بودم. حالا من نیستم و تو هستی.»

شب یک، شب دو / بهمن فرسی

نظرات ()

پنجره ها را باز بگذار آنتونیو.

به باد سپرده ام بوسه هایم را به گونه هایت برساند.

نظرات ()

«و این زندگی به نوبه خود، نیمه خواب است، چرتی سیه کارانه است که آواها و مناظر جهان واقعی با نقابی عجیب و غریب در آن رسوخ می کنند و به آن سوی حاشیه ذهن جریان می یابند. مثل وقتی که آدم به هنگام خواب، قصه وحشتناک موذیانه ای را به علت کشیده شدن شاخه ای بر شیشه پنجره می شنود، یا به علت این که پتو از رویت سُر می خورد احساس می کنی که در برف فرو می روی. اما چقدر از بیدار شدن وحشت دارم!...»

دعوت به مراسم گردن زنی / ولادیمیر ناباکوف

نظرات ()

آشفته و پریشانم، آنتونیو! آشفته و پریشان.

انگشتانت را لای موهایم جا بگذار.

نظرات ()

تو اگر اراده کنی صبح می‌شود آنتونیو. پلک‌هایت را آرام باز کن.

نظرات ()

فکر می‌کنم آخرین بار کِی دلم این حجم کینه را به خودش دیده بود؟ یادم نمی‌آید. من از سیاهی می‌ترسم آنتونیو. هوای گریه دارم. دعای باران خوانده بودی؟

نظرات ()

در من صدای تبر می‌آید آنتونیو! پرنده‌‌ها از شاخه‌هایم فرار می‌کنند. تو هم؟

نظرات ()

من زورم به دنیا و آدم‌هایش نمی‌رسد آنتونیو! مرا با خودت ببر.

نظرات ()